Και ξάφνου ξυπνήσαμε στην εποχή των Τιτάνων. Κανείς πλέον δεν είναι ασφαλής. Καίγεται ο τόπος κι όλο αίμα σταλάζει στις γειτονιές                                   των ανθρώπων. Ξυπνήσαμε στην ερημιά των άθλιων πόλεων μέσα στο φθόνο της αδήριτης ανάγκης και του αργαλέου […]

Βουτάω στη νύχτα με τα δυο μου χέρια και την ξεφλουδίζω. Την τρώω πριν προλάβει να γίνει πρωί, ωμή, ζεστή ακόμη σαν ψωμί που μόλις κόπηκε. Στα δόντια μου κολλάει η σιωπή. Την τραβάω με τη γλώσσα και ματώνει λίγο. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις μικρές αιμορραγίες των πραγμάτων που δεν λέγονται. Στο τραπέζι ένα […]

Οι εκδόσεις νήσος σας προσκαλούν στην ΕΣΗΕΑ (1ος όροφος) στην παρουσίαση  του νέου μυθιστορήματος του  Μιχάλη Αλμπάτη Η νόσος των ουρητηρίων 20/1 19:00 Ακαδημίας 20, Αθήνα Με τον συγγραφέα θα συνομιλήσει: Δημήτρης Χαλαζωνίτης, οδοντίατρος, συγγραφέας Συντονισμός: Λένα Ματσιώρη, ιστορικός, αρθρογράφος Είσοδος ελεύθερη Λίγα λόγια για το βιβλίο:  Ένας μυστηριώδης ιός, εκκινώντας από ένα ταπεινό δημόσιο […]

  Στη συλλογή τα Ποιήματά μου έχουν για άξονα τα όνειρα και τη φιλία. Το κρασί αποτελεί τον καταλύτη. Νηφάλιος σας αρχαίος συμποσιαστής αντικρύζω τον κόσμο και σχολιάζω. Στιγμιότυπα, εικόνες και βιώματα, όπως τα βλέπω, όπου το υποκειμενικό σμίγει με το αντικειμενικό, το μυστήριο της φύσης και της ιστορία προσλαμβάνεται και βγαίνει πιο αρτιωμένο.  

Σελίδες: 80  Σχήμα: 14 x 21 εκ.  ISBN:978-960-505-720-6 Έτος έκδοσης: 2026  Γράφει η Βίκυ Κατσαρού Ατόφια ποίηση. Ατόφια γλώσσα. Ατόφιος στίχος. Ποίηση που δεν καταφεύγει στη λέξη για να στολίσει το βίωμα, καθώς ο αποκλειστικός της σκοπός είναι να το κρατήσει ζωντανό. Γιατί ακόμη κι αν κάποιος στερηθεί την ανάσα -ή σου στερήσει την ανάσα- […]

Σε τριάντα-σαράντα χρόνια όλα θα έχουν τελειώσει. Αγωνίες, φόβοι, χαρές, λύπες, δανεικά χρωστούμενα ελπίδες, φίλοι, ανησυχίες, μοναξιές, βάσανα, ευτυχίες, όλα. Κωμικό. Ο χρόνος γλιστράει από τα χέρια μου όσο σπαράζω σε αυτή την ακατανόητη διελκυστίνδα. Από τη μία ο πόθος για όσα δεν πρόλαβα και πρέπει να χωρέσουν στο χρόνο που μένει, από την άλλη […]

Οι εφιάλτες με εξόρισαν σε μέρες απόκοσμες. Παραπλανήθηκα από διλλήματα ψεύτικα. Καταπίνω τον κάθε χτύπο της καρδιάς, οι αυταπάτες με οδήγησαν στο χάος. Το φως λιγοστό, στις άγονες γραμμές της ψυχής κυριάρχησε η απόγνωση. Φυγή απ’ την φθορά το φτερούγισμα της καρδιάς. Δυο χέρια λιπόσαρκα κρατούν μέσα τους σφιχτά το πρωτόλειο πάθος.   Ο Δημήτρης […]

Ίκος, περιμετρικά Στο φως του Αλδεβαράν, συστολικά πολύτιμος πάπυρος οδεύει πέρα απ’ τον ορίζοντα και ψέλνει, πως αλλαξοπίστησε όταν τα κύματα αναπαύθηκαν και η θάλασσα ανέδυε πραότητα και λύπη. Τ’ αλάτι δεν νοθεύει το μελάνι του, ψέγει σιωπηλά, του κόσμου τις ευχές για το νησί τους. Είθε ο δήμαρχος του όρμου, πνεύμα ασάλευτο να σέρνει […]

Πρόσωπα Εουτζένιο Μοντάλε 12 Οκτωβρίου 1896 – 12 Σεπτεμβρίου 1981 […Mina – E penso a te …] «Η ποίηση γίνεται τέχνη τη στιγμή ακριβώς που η τέχνη αμφισβητείται και αναιρείται προς όφελος άλλων ανθρωπίνων δημιουργιών: του θεάματος, της χειρονομίας, της κρυπτογράφησης, του πρόχειρου κλισέ. Πανάκειες δεν υπάρχουν: αν άλλαζε ο κόσμος θʼ άλλαζε και η […]